Het leven als vrouw van een vrachtwagenchauffeur in Zweden

Een half jaar geleden sloten wij ons avontuur in Griekenland af om te vertrekken naar Zweden. Manlief kon weer terug op de vrachtwagen. Als diesel in het bloed zit kom je er niet vanaf. Zo kwamen wij in het hoge Noorden van Zweden terecht.

Samen leven met een vrachtwagenchauffeur

Manlief was een vrachtwagenchauffeur toen wij elkaar leerde kennen. Ik weet dus niet beter als dat er flink uren gemaakt worden, ik nachten alleen slaap en er qua het reilen en zeilen thuis veel op mij neer komt. Ik wist waar ik voor tekende.

Ik ben op een gegeven moment thuis gaan werken zodat ik de flexibele factor zou zijn in onze relatie. Daarbij vind het heerlijk om in mijn eigen omgeving mijn ding te doen, een straf was het daarom niet. Met het oog op een klein hummeltje in de toekomst was alles goed geregeld. Een baby erbij ging best makkelijk. Manlief reed voornamelijk in Nederland en omliggende landen en was vaker doordeweeks thuis.

De emigratie naar Griekenland zorgde ervoor dat wij altijd met zijn drieen waren. Een leuke tijd waar wij als gezin twee jaar volop met elkaar hebben door mogen brengen. Ik zou liegen als het niet ook een beproeving is geweest. Het was een tijd waarin wij veel hebben mogen leren en groeien als gezin.

Toen kwam daar de dag dat manlief weer kon gaan rijden. Niet in Griekenland maar in het hoge Noorden van Zweden. Veel gesprekken volgden en voordelen en nadelen werden afgewogen. Uiteindelijk ging de knoop door en besloten wij Griekenland achter ons te laten.

De vrachtwagenchauffeur in Zweden

Manlief is een nationaal chauffeur in Zweden (Finland wordt ook regelmatig aangedaan maar ja dat is niet moeilijk als je zo goed als op de grens woont). Waar een nationaal chauffeur in Nederland regelmatig in de avond thuis komt is dat hier anders. Een ritje Stockholm is tenslotte 1.600 kilometer enkele reis,

Manlief rijdt drie weken en is dan een week vrij. Of hij in die drie weken thuiskomt weten we niet. Tot nu toe wordt de weekendrust thuis gemaakt, maar hoe dit gaat als straks de winter gaan beginnen is een grote vraag. Rijden in de winter is toch heel anders dan in de zomer.

Je voelt het waarschijnlijk al aankomen, in die drie weken staat deze mama er alleen voor. Alles dat er gebeurd en geregeld moet worden is aan mij. Die geweldige kleuter met zijn sterke willetje? Die moet het doen met mama. Ondertussen genieten wij van de filmpjes en foto´s die papa doorstuurt zodat wij mee kunnen genieten van het werk van papa.

De vrouw van een vrachtwagenchauffeur

Achter elke chauffeur die zorgt dat de goederenstroom voor iedereen blijft stromen zit een partner thuis die alles draaiend probeert te houden. De kinderen, het huishouden, werk en alle verplichtingen. Een belletje is zo gedaan, gelukkig is er beeldbellen, maar uiteindelijk is niet elke dag even gemakkelijk als de andere.

Onze kleuter gaat pas in september naar school en wilt 24/7 vermaakt worden. Ondertussen gaat alles gewoon door. Het huishouden stopt niet en ook het werk gaat gewoon door. Belangrijke ad hoc beslissingen die gemaakt moeten worden moet ik maken zonder overleg.

Ik hou het belang van ons drieen altijd in gedachte en hoop dat ik de keuzes maakt waar mijn wederhelft ook achter staat. Dit is niet altijd het geval, maar uiteindelijk probeer ik de beste keuzes te maken voor ons gezin. Het is niet altijd makkelijk en ik ben dan ook blij dat manlief het vertrouwen heeft dat het schip goed bestuurd wordt.

Onze kleine man

Onze kleine man vindt het allemaal prachtig. Grote vrachtwagens, met papa bellen en kijken wat papa aan het doen is. Als het kon zou hij meegaan als vaste bijrijder. Onze kleine man is van mening dat hij makkelijk met papa mee kan gaan werken en school totaal niet nodig is (ja, hij is 4). Dan vraag je jezelf toch stiekem af of er toch diesel in de aderen zit.

Als papa er niet is moet mama altijd even een dagje getest worden. Papa is er tenslotte niet en 1 op 1 is toch elke keer weer even wennen. Ondanks dit merk ik dat hij er minder moeite mee heeft dan dat wij gedacht hadden. Zolang we papa af en toe maar even bellen en hij mee kan kijken wat papa aan het doen is. Wij staan telkens weer te kijken over hoe flexibel zo´n klein mensje is. Volwassen maken zich vaak veel te druk en missen de veerkracht en het aanpassingsvermogen die peuters en kleuters hebben. Met een goede uitleg en voorbereiding passen die kleintjes zich overal op aan.

Via deze weg wil ik jullie meer vertellen over het leven van een chauffeur en de vrouw die thuis de boel draaiende probeert te houden. Waar lopen wij tegenaan en wat zijn de leuke dingen.

Wil jij op de hoogte blijven? Volg dan ook onze Facebookpagina.

Ben jij ook van plan te emigreren? Wil of ga je werken in het buitenland? Wil je meer weten?

Vul het contactformulier in of reageer onder dit bericht en ik neem zo snel mogelijk contact op.

Hejdå

Yours Truly