Hoe een val leidde tot een opname in het ziekenhuis

Wat begon met een naar mijn idee simpel bezoek aan de huisarts eindigde met een opname in het ziekenhuis. Een opname vol onderzoeken om er maar achter te komen waarom mijn lijf het aan het opgeven is.

Even naar de huisarts

Sinds een paar maanden wordt ik steeds meer wankel en val ik regelmatig. De ergste vallen zijn als mijn lijf er ineens mee stopt. Niets werkt meer, ik ben gewoon bij, maar mijn lijf stopt ermee. Dit duurt een paar minuten en dan kan ik met veel pijn en moeite mezelf overeind hijsen.

Nu was ik over onze houtstapel gevallen en kreeg ik een rare bult op mijn bovenbeen en mijn ribbenkast. Het gebeurde in de avond, dus een paracetamolletje en lekker naar bed. Morgen weer een dag.

Nou dat was stroef opstaan. Alles deed pijn en die bultjes waren nu regelrechte tennisballen. Toch maar even de huisarts bellen. Ik ben nu al anderhalf jaar aan het kwakkelen met mijn gezondheid en hoeveel testen er ook gedaan worden er komt telkens niets uit of tegenstrijdige resultaten.

Na contact met de zuster werd besloten dat ik in de middag al terecht kon. Dit moest goed nagekeken worden. Als ik toen wist wat ik nu weet. Nou het was geen simpel bezoekje.

Op naar de eerste hulp

Waar ik dacht dat het een simpel bezoekje zou worden dacht de huisarts daar blijkbaar anders over. Na een kracht-, gevoel- en bewegingsonderzoek kneep de dokter er even tussenuit.

Bloedonderzoek had al uitgewezen dat mijn lijf voedingsstoffen uit mijn spieren gebruikt om overeind te blijven. De reden hiervan is nog steeds onduidelijk. Daarnaast zijn neurologische aandoeningen niet onbekend in onze familie.

Na een paar minuten was het vervoer naar de eerste hulp geregeld, kreeg ik een ziekenhuisbandje en werd ik samen met onze kleuter naar het ziekenhuis 50km verderop gebracht. We hadden niets bij ons, het was al 15.00 maar ik kreeg geen ruimte om er onderuit te komen.

Eenmaal op de eerste hulp aangekomen werd er direct een ECG gemaakt. Rontgenfoto´s stonden al in de planning dus konden we in een ruk door. De kleine man was helemaal verbaasd dat hij mama´s botten kon zien op een scherm.

Het gesprek met de trauma arts

Het gesprek met de arts op de eerste hulp was in eerste instantie positief. Mijn hart en longen doen wat ze moeten doen en hebben nergens last van. Gelukkig had ik ook niets gebroken, maar wel een spierscheur op het dijbeen en de ribbenkast.

Wederom kreeg ik de kracht- en gevoelstest. Waar het bij de huisarts al een ramp was, was het nu echt hopeloos. In een rechte lijn lopen ging niet. Mijn voeten optillen was een debacle en reflectie in de armen en binnen waren afwezig.

En toen kwam de grote klap, mevrouw wij willen u een paar dagen hier houden.

Heeft u oppas? Ehm nee. Waar is uw man? Nou op 600 km van huis. Gelukkig was het donderdag en zou manlief op vrijdag thuis komen, maar dan nog was er geen haar op mijn hoofd die dacht aan blijven.

De kleine man zat ondertussen op de eerste hulp met een ijsje tussen de zusters Bluey te kijken en had de tijd van zijn leven. Hij werd goed verwend en heeft zelfs nog bij de ambulances mogen kijken.

Ondertussen moest ik er niet aan denken om de kleine man in de steek te laten. Waar moest hij heen? Er is een vangnet vanuit de ziekenhuizen, maar op mijn dooie dood dat ik mijn kind met een vreemde mee stuur. Na veel overleg zou ik maandag opgeroepen worden voor een onderzoek bij de neuroloog. Als manlief dan vrij kon krijgen dan zou de neuroloog een verdere aanpak bepalen.

Ik mocht rond 20.30 eindelijk met de taxi terug naar huis met de boodschap dat er de volgende dag iemand zou bellen om de afspraak en tijd te bevestigen.

Het belletje

Ik werd gebeld door iemand van het neurologisch team in het ziekenhuis. Ze vermoeden een spier/zenuw aandoening en de neuroloog wilt graag een uitgebreid onderzoek starten.

Ik nog steeds in de waan dat we maandag een gesprek zouden hebben om een plan van aanpak te bespreken vraag doodleuk hoe laat de afspraak is. Nou mevrouw u bent welkom tussen 09.00 en 10.00 op de afdeling neurologie.

Tussen 09.00 en 10.00? Ik neem aan dat ik een tijd krijg voor het gesprek? Mevrouw u wordt opgenomen. Sorry? Opgenomen? Ja, we voeren diverse onderzoeken uit tijden uw opname. De opname duurt 3 tot 5 dagen.

En zo barstte de bubbel waarin ik zat en probeerde vol te houden dat alles nog oke was. Het begon op donderdag met een stom bezoekje aan de huisarts om te laten controleren dat er geen ernstige schade was na mijn val buiten en op vrijdag stond er ineens een opname gepland van 3 tot 5 dagen ingaande per aankomende maandag.

Regelen en afwachten

Gelukkig kon manlief zijn vrije week verzetten om bij de kleine man te blijven. Hadden we het weekend om spullen bij elkaar te verzamelen en een tas te pakken voor maximaal 5 dagen ziekenhuis. Wat er precies zou gebeuren? Geen idee, maar vanaf dit moment was ik officieel ziek.

Naar ruim een jaar aanmodderen was er een bevestiging. Er komen onderzoeken om te bepalen wat er aan de hand is.

Zou ik nu eindelijk antwoorden krijgen? Weten waarom ik 30 kilo af ben gevallen het afgelopen jaar? Weten waarom mijn spierkracht zo hard terug loopt? Weten waarom ik de hele dag pijn heb? Nog drie nachtjes slapen en dan is het hopen dat de antwoorden eindelijk komen.

Wil je op de hoogte blijven? Volg dan ook de ElaEdo Facebook pagina!

Heb je vragen of wil je iets kwijt? Vul het contactformulier in of reageer onder dit bericht en ik neem zo snel mogelijk contact op.

Hejdå

Yours Truly